TettpåTre - Sør-Amerika rundt

Brasil

2009-05-11T01:16:00.003+02:00

Og der var vi allereie på slutten av reisa! Siste dagane og vekene har forsvunne i ein fei og blogging har visst blitt litt nedprioritert. Men her skal eg prøve å kome med ei lita oppsummering av Brasil.

Etter Buenos Aires reiste vi nordover til Puerto Iguazu. Første dagane brukte vi på den Argentinske sida av fossen og dei neste dagane brukte vi i Foz du Iguacu på den Brasilianske sida av fossen.

Her var vi innom Paraguay ein dag for å sjå på verdas største vannkraft-demning (i alle fall i energiproduksjon, etter det dei påstod sjølve), Itaipu. Og det var sjølvsagt veldig interessant for elkraftstudentar! :) Paraguay var elles eit land der alle brasilianarar reiser på Harry-tur for å kjøpe billeg elektronikk, og det krydde av store kjøpesenter.
Sidan Paraguay deler Itaipu med Brasil fordi det er den elva som er landegrensa måtte vi sjølvsagt sjå demninga frå Brasilsida og. Er ikkje elkraft-studentar for ingenting...

Vidare reiste vi til São Paulo og møtte Elcio som guida oss rundt i byen. São Paulo er den store industribyen i Brasil, og det krydde egentlig ikkje av turistaktivitetar. Så etter kvart vart det mest kjole- og skoshopping :) Alltid kjekt! :)

Etter São Paulo reiste vi til Ilha Grande. Ei stor ferieøy utanfor kysten av Brasil der det ikkje er lov å ta med bilar. For at folk verkeleg skal tru at vi har vore på tur i over tre mnd måtte det sjølvsagt til litt soling på tampen av opphaldet. Late dagar på stranda, bading, "fjell"turar (sidan det ikkje fanst bilar, måtte vi komme oss rundt på andre måtar) , båttur med snorkling og bading og ikkje minst samba og caipirinha :)

Det var hardt å forlate øya som vi var blitt så glad i, men etter å ha vore der ei veke, gjekk turen vidare til siste stopp før Norge; Rio de Janeiro!

Og for ein by! Vi har vore her to dagar og har forelska oss heilt i byen allereie! Det er rett nok ein veldig stor by, men sjølv for folk som ikkje likar store byar (inkludert meg sjølv) er denne byen vanskeleg å ikkje like! I går besøkte vi Pão de Acucar og fekk veldig flott utsikt over byen, og fekk oppleve street-party på Lapa, som Rio de Janeiro er så kjent for. I dag besøkte vi den obligatoriske Kristus-statua og etterpå ei av dei flotte strendene i Rio de Janeiro; Ipanema.
Litt synd at vi ikkje fekk fleire dagar her i Rio de Janeiro, eller Brasil i det heile tatt. Hit vil vi tilbake!! :)

Men no blir sekkane fullare og fullare og det betyr at heimreise nærmar seg veldig fort!
Skal bli veldig godt å sette beina på norsk jord igjen!

Buenos Aires

2009-04-23T03:26:00.007+02:00

Vi tok bussen til Buenos Aires. Enda 16 timar med buss og her fekk vi heldigvis plass å bu med ein gong.
Vi besøkte bydelen La Boca. La Boca er kjent for sine fargerike gater og hus, mange med veggar av bølgjeblekk. Dette fordi denne arbeidar-bydelen fekk i si tid malingsrestar frå skip som kom inn i hamna. No er det ein bydel for turistar, med mange restaurantar og souvenirbutikkar og over alt var det folk som dansa tango i gata.

Vidare besøkte vi antikvitetsmarknaden i San Telmo

...og kyrkjegarden i Ricoleta.
Kyrkjegarden var enormt stor med store, flotte graver til den tidlegare sosieteten i Buenos Aires.
Dei største gravene hadde store utsmykka alter inni og likna meir på palass enn graver.

På søndagen var den o store dagen for fotballkamp i Buenos Aires. Lokaloppgjer mellom storlaga i Buenos Aires. Boca Juniors mot River Plate er eit av dei mest berømte derby i verda og ein ting vi IKKJE kunne gå glipp av! Hostellet vi budde på reklamerte for at dei selde billettar og etter ein del tenking og diskusjon (sidan det var dyre billettar) bestemte vi oss for å gå på kampen.

Når søndagen kom reiste vi 15 stk pluss Pablo, eigaren av hostellet som selde oss billettane, til stadion, og her begynte vi å ane at dette var ikkje heilt som det skulle. Vi vart vinka hit og dit og vi kunne aldri stå for lenge på ein plass.
Etter kvart skjønte vi kvifor. Det fanst aldri billettar. Det vi hadde betalt for var at Pablo, og ein kjenning av han som var på innsida av stadion, skulle snike oss inn (15 stk (!) ) i lag med supporterflagga som skulle berast inn. Ein tanke optimistisk plan spør du meg. Det som skjer er sjølvsagt at vi vart tatt og Pablo får problem med politiet og fotballmafiaen som visstnok har eit ganske tett samarbeid her i Argentina.

Det heile enda med at vi måtte stå 4 timar UTANFOR stadion, medan Pablo vart forhørt.

Til slutt betalte Pablo det korrupte politiet for å sleppe oss inn i det minste på siste omgang, eller så betalte han for å sleppe å bli arrestert sjølv...
I alle fall så fekk vi komme inn på siste omgang. Og for ei vanvittig stemning! Her sang HEILE stadion HEILE tida! Dette var definitivt noko anna enn Lerkendal! Stillinga vart 1-1 og begge måla kom heldigvis i andre omgang. Og når Boca scorte var det heilt ville tilstandar! Vanvittig!!

Heldigvis fekk vi att alle pengane. Sidan det var hostellet som hadde reklamert for billettar når desse ikkje fanst kunne vi ha gjort det ganske surt for hostellet hadde vi ikkje fått pengane tilbake. Det gjekk heldigvis bra :)

Mandagen var vi på shopping i Palermo saman med Averyl frå Canada før vi tok fatt på den 19 timar lange bussturen nordover til Iguazu. Vi hadde for en gongs skuld kjøpt Cama-billettar (seng) sidan bussturen skulle vare så lenge. Og dette var absolutt eit bra val! Det var matservering i eitt sett og seta var store som stresslessar :) Bussturen var gjort i ein fei :)
Vel framme i Iguazu måtte vi sjølvsagt smake enda meir Argentinsk biff. Her er Bife de Chorizo med ein lokal saus! Mmmmm.....

Mendoza

2009-04-23T03:18:00.002+02:00

Langfredag kom vi til Mendoza. Dette viste seg ikkje å vere eit sjakktrekk. Over alt var det fulle hostell og hotell og vi traska byen rundt for å finne plass å bu. Rett før vi tenkte å gi opp fann vi heldigvis eit lite hostell, ganske nært sentrum eigentleg.

Mendoza er ein veldig fin by med mange store parkar. Med andre ord store moglegheiter for å gjere det Ruth Helene og Adele likar best; people watching!

Elles er Mendoza kjent for god vin og store vingårdar. Derfor tok vi bussen til Maipu, litt utanfor sentrum, leigde syklar og sykla frå vingard til vingard. Vi var innom eit vinmuseum og vingarden Familia di Tommaso med tilhøyrande vinsmaking.

Ekstremstport i Argentina!!

2009-04-12T04:07:00.003+02:00

Vi var ikkje så veldig lenge i Bolivia, vi reiste til Argentina ganske raskt sidan det var det som var den opprinnelege planen. Vi tok nattoget frå Uyuni til grensa med eit tog som ikkje akkurat hadde nsb-standard, og etter alt bråket å dømme trudde vi at vi skulle bli hekta av opptil fleire gongar...
Hadde også høyrt på førehand at desse toga ikkje alltid var til å stole på. Men fram kom vi heldigvis neste dag og etter ein særs enkel frukost på venterommet på togstasjonen tok vi til på kryssinga av grensa. Dette tok si tid sidan vi akkurat kom bak ein turistbuss og all bagasje skulle sjekkast for smugling.
Vidare brukte vi resten av dagen til kafé og venting på den Argentinske sida før vi tok nattbussen lenger sør igjen til byen Salta.
Etter å ha sete ganske tett i ein firhjulstrekkar saman med 7 andre, der minst to var forkjøla, var det vanskeleg å unngå å bli smitta, så etter dette vart minst to av oss forkjøla og låg rett ut med det same vi kom til Salta.
Når vi kom oss på beina igjen var Salta byen for ekstremsport!

Etter mykje om og men vart det strikkhopp og rafting som vart våre to greiner i ekstremsport. Allereie før me bestilte turane byrja adrenalinet å pumpe i blodet. Då me til slutt stod oppe på rampen 26-27 m over vassoverflata hjalp det ikkje at guiden sa at me var i ein perfekt alder til å dø! Etter litt pusting, pesing, og (for nokre) banning klarte me alle tre å hoppe utfor kanten! Absolutt ei oppleving som kjem til å hugsast!

Raftinga var kanskje ikkje på same adrenalinnivå, men det var definitivt veldig kjekt!
Som erfaren rafter kunne Ruth Helene fortelje at denne elva nok var nokre hakk rolegare enn elver i Norge, men vi syns det var kjekt likevel! Rafting-turen vart avslutta på ein restaurant med den beste biffen vi har smakt hittil på reisa! Argentina kan biff!!

Etter ein 18 timars lang busstur sørover i Argentina har vi kome til Mendoza, Argentina sitt flottaste vindistrikt! Midt i påska var det vanskeleg å finne plass å bu med det første, men etter ein del tråling rundt i byen fann vi heldigvis eit ok hostel :)

Salar de Uyuni, Bolivia

2009-04-12T03:30:00.012+02:00

Når vi no var så nære Bolivia hadde vi lyst å ta turen innom landet på veg til Argentina. Fleire av dei vi har møtt på turen har sagt at Bolivia er eit av dei vakraste landa i verda.
Frå San Pedro de Atacama tok vi buss til grensa og deretter køyrde vi med firhjulstrekkar gjennom ørkenen til Bolivia og Salar de Uyuni.
Vi hamna i bil med ein fyr frå Australia, eit par frå Sveits og ei jente frå Litauen. Hyggeleg gjeng.

Turen frå San Pedro til Uyuni var spekka med spektakulær natur.
Første dag var vi innom ei kvit lagune, ei grøn lagune og ei raud lagune. Vi var òg innom nokre geysirar, og vi satte ny høgderekord; om lag 5000m.o.h.! Vi overnatta på sovesal i ekte leirskulestil.

Dagen etter køyre vi vidare gjennom flott ørkenlandskap og såg mellom anna Arbol de Piedra, eit tre av stein. Vi overnatta i utkanten av Salar de Uyuni.

Siste dagen køyrde vi gjennom den fantastiske inntørka saltsjøen. Dette var litt av eit syn! Salar de Uyuni strekk seg over 10000km2 og er på det tjukkaste 12m. For om lag 40000år sidan var dette eit hav. Midt i salaren var vi innom Isla de Pescados, ei øy dekt av kaktusar.

Vi stoppa òg for å sjå eit hotell av salt.

BileteBileteBileteBilete

2009-03-31T22:42:00.010+02:00

Her kjem oppsummeringa av Chile i bilete. Vi har gjort veldig mykje kjekt og derfor blir det ein god del bilete!

Santiago

Valparaiso - backpackerbukser :)

Pisco Elqui - Pisco Sour :)

La Serena - Ruth Helene og Adele lagar sandalar

Bahia Inglés

San Pedro de Atacama

Ein veldig koseleg liten by, veldig turistifisert, med turistbyrå og adventure-kontor på kvart gatehjørne. Her var veldig mange turistar og veldig mykje å gjere! Absolutt ein by å anbefale!

Vi vart kjent med Elcio frå Brasil som budde på hostellet vårt.

Laguna Ceja

Vi flaut opp i det veldig salte vatnet. Det var umogleg å svømme, men herleg å bade!

Geysir Tatio

Denne dagen stod vi opp kl 03.30 for å få med oss fenomenet geysirane. Dette visast best tidleg om morgenen fordi det er så kaldt i lufta og så varmt vatn. Og kaldt i lufta var det definitivt!! Vi starta dagen med -13 grader før sola stod opp midt i ørkenen på 4300 moh. Dette vart litt av eit kuldesjokk for oss som er vant med over 30 grader.
Etter frukost i 13 minusgrader gjekk vi bortover mot dei varme kjeldene for å bade. Og var veldig glade for at vi hadde hugsa å ta på oss badekle under ull og fleece, så klesskiftinga ikkje varte så lenge. Den varme kjelda var akkurat det vi trengte for å varme opp frosne tær og fingrar. Herleg!!

Valle de la Luna

Hit reiste vi for å sjå solnedgangen. Fantastisk nydeleg plass!
Plassen heiter Valle de la Luna fordi landskapet er veldig likt månelandskap og plassen fekk namnet etter månelandinga.

Sandboarding i Death Valley

Vi leigde syklar og sandboard og sykla ut til ei sanddyne ca 45 minutts sykkeltur frå San Pedro.
Det var ein VARM tur! Sandboarding var vanskeleg, men det var veldig kjekt! Men umogleg å svinge og styre.

I morgon reiser vi vidare til Bolivia og saltsjøen, Salar de Uyuni. Dette var eigentleg ikkje med i reiseplanen vår, men vi er så næææær!!! :)

Chile

2009-03-27T22:30:00.001+01:00

No har vi vore i Chile i snart to veker. Dei første nettene hadde vi i Santiago, der vi på førehand hadde booka eit hotell. To netter med luksus på eit skikkeleg hotell skulle vi unne oss tenkte vi. Dette var før vi visste at vi skulle bu så mykje på hotell i Peru. Men i alle fall; vi kosa oss veldig med å bo på fint hotell (som i brosjyra hadde svømmebasseng men vi vart berre ledd av når vi konfronterte dei på hotellet med det). Santiago er som ein europeisk storby og etter lang tid i sentral-amerika var det befriande å gå i gatene utan at det blir ropt «taxi taxi» etter oss eller at folk skulle selje oss alt mogleg. Vi likar Chile :)

Vidare frå Satiago tok vi bussen til Valparaiso, 1,5 time vestover frå Santiago. Ein kjent by i Chile og litt større enn det vi hadde sett for oss på førehand. Byen er spesielt kjent for å ha mange heiser rundt omkring i heile byen. Byen består av veldig mange små høgder og for å i gamle dagar binde byen saman vart det bygd mange heiser. Med store forventingar til desse heisene prøvde vi ut ein av dei, den største trudde vi... og når den ikkje varte meir enn i maks 30 sekund, og høgdeforskjellen ikkje kunne vere lenger enn 30 meter (med forbehold om dårleg avstandsbedømming frå mi side...) vart vi litt skuffa.
Vi som såg for oss strandliv og slaraffenliv måtte konstatere at skyene følgde oss kvar vi enn gjekk, så bading i Viña del Mar vart det heller ikkje. Vi drog derfor litt tidlegare enn planlagt frå Valparaiso nordover til La Serena.

La Serena skulle, ifølgje Lonley Planet, også vere ein by for strandliv. Det var rett nok ei strand her, men den var forbudt å bade på i tillegg til at byen var mykje større enn vi trudde og det vart derfor ikkje så roleg som vi hadde sett føre oss.
Vi budde på Casa Maria, vi og ganske mange andre som brukte «Lonley Planet, on a shoestring» som kompass. Ein veldig triveleg plass.

Første dagen reiste vi austover mot Valle de Pisco Elqui, altså Pisco Valley. Inntil no hadde vi trudd at Pisco Sour var typisk peruansk, men her fann vi at vi hadde blitt lurt og det var altså her den kom i frå.
I løpet av oppholdet i La Serena vart vi lurt til å reise til Tongoy, 1,5 timar busstur lenger sør for der skulle det visstnok vere ei flott strand. Denne stranda fann vi ikkje på denne vesle plassen, det vi derimot fann var ei strand som lukta dø fisk pga alle fiskebåtane som låg i denne havna her. Sola klom heller ikkje fram frå skyene. Men når vi då hadde tatt heile turen dit, måtte vi då vere der nokre timar før vi drog heim...
Vi fekk også besøke stjerneobservatoriet i Vicuña. Veldig spennande! Guiden peika med laseren sin og fortalde og påstod han kunne kjenne igjen alle formasjonane på heile stjernehimmelen. Eg kan sannsynlegvis ikkje ta igjen ein brøkdel eingong av alt det han prøvde å vise oss og i tillegg strakk nok ikkje min fantasi heilt til for å sjå alt han påstod han kunne sjå. Men veldig spennande var det likevel! Vi fekk til slutt sjå i det store teleskopet, Saturn med ring rundt. Den eine månen til Saturn, Titan, var visstnok også «lett» å sjå utan at eg var heilt einig i det.

Adele og Ruth Helene fekk også lage sine heilt eigendesigna, personlege sandalar i La Serena. Sandalane vart flotte og dei vart stolte :)

Neste stopp på reisa var Caldera, ca 6 timar lenger nord for La Serena.
Og her fann vi endeleg det strandlivet vi var ute etter. Vi reiste til Bahia Inglés, som skal vere den mest fotograferte stranda i Chile, og her var endeleg ei strand som levde opp til forventingane!
Kvit sand, turkis vatn, SOL (!), (ikkje fiskelukt og måsar), kajakkutleige og slaraffenliv :)
We like it!!!!

I natt reiser vi vidare til San Pedro de Atacama.

In the jungle..

2009-03-17T02:52:00.032+01:00

Då lyt historia halde fram. Etter ein rolig dag i Cusco sto Amazonasjungelen på plakaten. Vi reiste saman med to av jentene som var med på turen til Machupicchu, nemleg Renate og Linn-Marie, to hyggelege jenter frå Jølster. Flyet gjekk frå Cusco til den lille byen Puerto Maldonado, nær grensa til Bolivia. Det første som møtte oss var luftfuktigheta og varmen, vi hadde blitt vande med den tørre, kjølige lufta i Andesfjella. På flyplassen blei vi møtt av guiden vår Oscar, og vi blei transportert med buss så langt vegen haldt og deretter med båt oppover elva Tambopata.
Her ser de eit bilete av ein Capybara. Capybaraen er verdas störste gnagar.

På båten fekk vi servert økologisk lunsj pakka inn på eksotisk vis.

Etter om lag 45 minutt var vi framme ved det som skulle vere heimen vår i 2 netter, lodgen Posada Amazonas. Posada Amazonas var ein idyllisk plass der vi fek jungelen tett på oss. Vi sov på rom utan veggar ut mot skogen, med myggnett rundt sengene for å halde insekta unna. Med unntak av nokre timar rundt lunsj og middagstid måtte alle klare seg utan elektrisitet, men dette var ikkje noko problem; vi hadde stearinlys på nattbordet og det var parafinlykter så vi skulle finne fram.Vi kom i ei gruppe saman med 4 hyggelege britar, og om ettermiddagen tok alle 9 plus guiden turen til eit tårn på 37m midt inne i jungelen. Her klatra vi opp og fekk sjå solnedgangen over jungelen og eit par fuglar i det fjerne. På veg tilbake haddet mørket lagt seg, og vi fann fram ved hjelp av lommelykt. Langs stien fekk vi sett ein edderkopp som visstnok skal vere tre gongar meir giftig enn svart enke.

Vel heime var det flott middag, og vi tok tidleg kveld sidan vi skulle opp klokka 04.30 morgonen etter for å oppleve meir av den fantastiske jungelen.

Då morgonen kom blei planane endra. Det regna nemleg ganske heftig, og til tross for våre påstandar om å vere vasstette måtte vi finne oss i å bli verande «inne» til regnet gav seg. Difor blei vi surrealistisk nok setande og sjå video om jungelen. Vi såg ein dokumentar om macaw-papegøyene som vi kunne fått sett dersom vêret hadde tillete det. Til tross for regnet fekk vi heldigvis sett nokre dyr; rett ved sida av lodgen kraup ein lang svart slange forbi(heldigvis ikkje giftig) og i trea rett ved sat ein familie med red howler monkeys.

Her ser de den flotte slangen som kraup rundt rommet vaart.

Etter kvart letta vêret og vi gjekk ein tur og utforska jungelen saman med Oscar.

Britt i ekte Indiana-Jones stil.

Her er Britt og Ruth Helene saman med reisefölgjet vaart; Linn-Marie og Renate.

Guiden Oscar leitar etter dyr.

Og det maa sjölvsagt Britt og gjere.

Etter lunsj for vi til ein liten innsjø i nærleiken og blei transportert rundt ved hjelp av ein katamaran. Vi leita etter dei fem oterane som bur i innsjøen, og fekk såvidt sett dei ved hjelp av kikkert. Vidare fiska vi piraya, men enkelte var meir heldige med fansten enn andre. Ein kan vel seie det slik at vi tre mata pirayaar i staden for å fiske dei:) Vi fekk med oss ein fantastisk solnedgang før vi for tilbake for å ete middag.

Humöret er paa topp naar Britt ikkje faar fisk.

Her er heile gruppa.

Dagen etter var det tid for avreise og vi for same veg tilbake og forlot Amazonasjungelen med eit godt inntrykk. Turen vidare gjekk til Lima, der vi var ei natt før reisa gjekk vidare til Santiago, Chile.

Machupicchu - Inkatrail

2009-03-16T19:27:00.012+01:00

Ja, no har me kome ned att frå høgfjellet og det er på tide med ei lita oppdatering her. Inkaturen vår var ei heilt fantastisk oppleving. Oppmøte var på eit hotell i Lima, men sidan flyet vårt var litt forsinka møtte me ikkje gruppa vår før neste dag då me reiste vidare til Cusco. Var ei velig kjekk gruppe med berre jenter, der 10 av 16 var norske. Veldig kjekt å kunne snakke litt norsk for ein gong skyld. I Cusco hadde me eit lite møte med ein guide som gav oss gode tips for korleis me best kunne verta van med høgden. Tipsa gjekk ut på å ta det med ro, sove eit par timar og ikkje ete feit og tung mat. Me hadde dette i bakhovudet heile dagen, men me gjekk på shopping på marked(bilete), sov ikkje på dagen (sjølv om me hadde to netter nesten uten søvn bak oss) og var på restaurant på kvelden. Trass dette vart det tilslutt me som takla høgden best. Kanskje har dette noko med mengdane med Cocablad og Cocadrops me åt på. Inkaturen varte i 4 dagar og me hadde ein svært flink guide med oss, Marcelino. Fyrsteinntrykket var at han var velig god i engelsk men etter eit par forsøk på spørsmål der han svarte på noko heilt anna, kan det kanskje diskuterast kor flink han var. Men me likte han uansett. Fyrste dagen hadde me ein litt mjuk start der me vart køyrt rundt i buss til "Incaplaces". Dette var ein svært bra start sidan me vart anpusten av å gå tre meter! Me besøkte ein liten landsby opp ein svæææææært smal veg i ei fjellside, der damene sat oppstilt med Inkakle og viste korleis ein laga garn av lama- og alpakkaull, farging av ullet og ferdige produkt. Dette var veldig kjekt å sjå, men me var litt meir opptatt av å få kontakt med lamane og alpakkane som gjekk rundt på plassen. Vidare reiste me til Ollantaytambo der me såg eit soltempel eller noko sånt, og overnatta siste natt på hotell før den skikkelige inkaturen starta.

Andre dagen starta me den skikkelige inkaturen med 4-5 timar gåing. Me slapp å bæra noko sjøl då me hadde med oss lokale "portera"(bilete), altså bærarar. Porterane hadde eit tempo oppover som ikkje kan samanlignast med gåing. Med 25 kg på ryggen, i noko som likna meir på eit teppe enn på ein sekk, sprang dei forbi oss. Britt provde aa briefe med musklane sine og vise at ho klarte aa lofte sekken til ein porter, men me vart ikkje so velig imponert (bilete). Halvegs på turen sette dei opp partytelt og langbord (bilete), og lage varm, torettars lunsj til oss. Dette var tydligvis standarden me kunne forvente oss resten av turen. Me fekk òg smake chicha, noko som er øl brygga på mais. Kjekt å ha smakt, men trur ikkje me kjem til å drikka noko meir av da. Då me kom til plassen me skulle overnatta var telta allerede slått opp og partyteltet klart! Samt ein vaskebalje til kvar slik at me kunne friske oss opp litt.

Tredje dagen var den harde dagen, med 1200 meter stigning, dvs frå 3000 moh.til 4200 moh. Nesten heile strekningen var stein og steintrappetrinn. Var ein tung tur, men ein fantastisk følelse å stå på toppen av det høgaste passet, Dead Womans Pass, og sjå utover fjellformasjonane. Trur berre bileta må snakka for seg sjølve på dette området. Etter ei hard oppstigning var det sjølvsagt ned att nokre hundre høgdemeter, for å forsikra seg om at både lår og leggar vart mørbanke til neste dag. Bileta er tatt fraa Dead Womans Pass.

Dag fire tok til med litt meir stigning, men denne dagen med nokre arkeologiske inkaplassar å sjå på undervegs (les: lange pausar). Denne dagen var den lengste turen tidsmessig, men var eit greit terreng å gå i, med både opp og ned i moderate mengder. Denne dagen hadde me litt action då den eine jenta på gruppa vår fekk høgdesjuke, og måtte berast ned i hui og hast av ein porter. Mannen tok jenta å festa ho på ryggen i eit teppe, og sprang oppover og nedover steintrappetrinna som om han berre var ute på ein liten joggetur. Imponerande! Var òg fleire på gruppa som vart sjuke, men dei klarte å halde seg på beina å gå resten av turen. Paa slutten av dagen saag det ut som det kanskje skulle regne litt, og var tidli ute med aa kle oss opp i dei nyinnkjopte ponchoane vaare. Minna kanskje meir om Teletubbiar enn nordmenn paa tur!? Denne kvelden var den siste dagen i telt, og siste dagen me skulle få service av porterane. Me tipsa dei litt, og som takk song dei eit par peruanske songar på den lokale dialekta si; quechua. Var ei artig oppleving då alle stod å lo, song og klappa i heilt ulike takter gjennom songane. Ein av songane heitte Sacsayhuaman (som ikkje er det same som sexy woman) og den har på mystisk vis klart å festa seg på hjernen til Adele. Me to andre kan difor nyta godt av litt underhalding i ny og ne. Det er ei ganske kort underhalding då det kun er dette eine ordet ho hugsar, men moro uansett!

Siste dagen stod me opp svært tidlig for å rekka soloppgangen over Machupicchu. Etter ein totimars tur i halvmørket og skumring kom me til Solporten, og kunne stå å nyta det majestetiske synet av Machupicchu medan sola kom opp over fjella. Var veldig flott. Siste strekningen ned til Machupicchu gjekk som ein leik i forhold til kva me hadde lagt bak oss. Dagen vart den finaste dagen me me hadde på Inkaturen med strålande sol heile dagen. Gjekk rundt mellom ruinane og tok masse bilete, medan guiden fortalte. Det var ikkje alt som var like lett å forstå, men me har alle fått meirsmak på inkahistorie, og må sette oss litt meir inn i det når me kjem heim att.
Tilbake i Cusco hadde me ein ekstra dag og fekk difor tid til litt meir shopping av souvenirar og inkakle. Om kvelden gjekk me ut å åt middag me heile gruppa på ein koslig restaurant med live panfløytemusikk. Eg (Ruth Helene) klarte etter mykje om og men å manna meg opp til å smaka den lokale retten i Cusco, nemlig marsvin. Dette var faktisk eit veldig godt kjøt og var mykje godt krydder på. Var ei flott avslutning med gruppa etter Inkaturen.

Honduras

2009-03-06T01:23:00.004+01:00

Honduras forsvann i ein fei. Vi kom oss ikkje lenger enn til Choluteca, rett over grensa. Her blir vi verande i 4 dagar pga mageproblem og sjukehusopphald. Ikkje så veldig kjekk start på Honduras. Men mageproblema vart løyst og vi kom oss vidare nordover til Lago de Yojoa. Vi overnatta 3 netter her og oppdaga snart kvifor det var så mykje grønare her enn sør i Choluteca. PØSREGN er stikkordet.

Men opplevingane vart ikkje amputert av den grunn! Den eine dagen gjekk med på tur i nasjonalparken Los Naranjos. Sidan vi møtte opp på feil inngang av parken og eigentleg ikkje fekk komme inn fordi betalinga var på den andre inngangen. Enda godt vi klarte å sjarmere den høge (??) og mørke bevæpna soldat-park-vakta José til å få komme inn, og attpåtil guida han oss rundt omkring i parken og vi slapp til slutt å betale i det heile :) Stor takk til armerte soldatar i Honduras der altså.

Neste dag fortsatte finevéret og vi tok turen til Polpyanzak-fossen, turistar som vi var :)
Ein nydeleg dag i Honduras!

No er vi komen til Peru. Og til Cuszco, 3400 moh. Berre å gå vanleg blir ein andpusten av.
I morgon startar turen til Maccu Picchu. Det blir spennande!

Spansk skule

2009-02-20T22:49:00.002+01:00

Ok, vi har tatt eit friår alle tre, og likevel vel vi å gå på skule (!) når vi er ute å reiser...

Det er i alle fall det vi gjer no. Denne veka frå onsdag til mandag har vi 4 timar spansk kvar dag. Nettopp for å sleppe alle håplausee misforståingar og å kunne ytre det vi vil og ønskjer. Spansk er vanskeleg og det er mykje å lære. Men vi prøvar :)
At det er 35 grader ute og sannsynlegvis enda varmare inne sidan det fins verken aircondition eller skikkelege vifter, gjer det ikkje akkurat enklare å konsentrere seg. At Adele i tillegg har fått ein ekte norsk forkjølelse sjølv om det definitivt ikkje er på grunn av kulde gjer det heller ikkje enklare. Men her er mange flinke lærerar og når kvar av oss har sin eigen lærar er det ikkje så lett å sluntre unda heimeleksene og konsentrasjonen må vere på plass :)

Elles nyt vi varmen både her i byen og på stranda :)

Bilete

2009-02-18T19:43:00.024+01:00

Isla de Ometepe, Nicaragua:

Dette bilete viser korleis me opplevde steminga på Isla de Ometepe. Her ein flott solnedgang sett frå hostellet vårt; Caballito`s Mar.

Ruth Helene slapper av. I bakgrunnen er sjefen sjøl; Fernando og medhjelparen Eric.
På tur til vulkan Maderas. Her er utsiktet mot den andre vulkanen på øya som heiter Concepción, som er aktiv.
Britt fann seg ein venn på turen, skilpadda Tortuga.
Her er målet vårt. Inni krateret på vulkanen var ein flott laguna.
Turen var strabasiøs, og svært gjørmete. For å sei det enkelt, skoa er merka for livet ;)
Kajakktur til Rio Istian, med guiden Ernesto. Her er han og Adele under eit tre med apekattar i.
Britt og Ruth Helene kikkar etter alligatorar, eller fuglar?
Ruth Helene og Britt midt i bushen, prøver å padle så stille som mulig for ikkje å skremme dyra! Me klarte ikkje å skremme edderkoppar, så dei fekk me i fanget ofte.
På utkikk etter kaiman.....
Der fann me han. "Kjære venar, møt alliga-toren vår Tor!"

COSTA RICA:

Utan at nokon andre har fått det med seg har Britt starta opp ei leiande kjede som distribuerar kaffi, sjokolade, sukker og suvenirar i Costa Rica.

CUBA:Her er den cubanske familien me møtte i Viñales. Frå venstre: Anel, Agnes, Anay og oss tre. Bilete er tatt av faren i familien Juan Carlos. Her gir dei oss ei omvising i heimbyen deira Pinar del Rio.

Fekk servert cubansk kaffi. Litt anleis enn norsk, men svært god.

Ruth Helene og Juan Carlos i heftig salsarytme. Dette er rett før dei bryt ut i Macarena-dansen...

Alle tre foran den prehistoriske veggen i Viñales, Cuba.
Ruth Helene på Campo Alegre. Legg merke til den naturlige cowgirlstillinga...

Adele på samme oksen, bakgrunnen er den prehistoriske fjellveggen i Viñales.

Costa rica og Nicaragua

2009-02-12T18:45:00.002+01:00

Ok. Vi kom til Costa Rica med fly til San Juan i gàr og reiste rett nordover til byen Liberia der vi overnatta. I dag tidleg kl 06.00 Reiste vi rett vidare til Nicaragua. Sà vi kan i det minste seie at vi har vore i Costa Rica og har fàtt stempel pà passet :)

Ellers er det lett à sjà store forskjellar mellom landa. Spesielt nàr vi reiste frà Cuba til Costa RIca. Frà eit land med total boikotting av amerikanske produkt og til vàr store fortvilelse nokre gongar; ingen vanlege supermarked vi kunne fà kjopt vanleg mat, til eit land med definitivt stor pàvirkning frà USA. I gàr kveld var det stor landskamp i fotball med nabooppgjer mellom Costa Rica og Honduras. Og i dag tidleg vart vi vekt av kraftige kanoner som markerte starten pà ein stor fest i Liberia. Enda godt at vi faktisk skulle stà op kl 5.
Nicaragua er igjen litt fattigare, og det er lett à merke forskjellen, berre etter nokre timar i landet.

No skal vi etterpà til vulkanoya Isla de Ometepe. Den store turistplassen tydeligvis.
Forhàpentligvis kjem vi oss opp pà vulkanen og fàr prove kajakk! Overnatting skjer, etter det vi har hoyrt, i hengekoyer! Blir spennande!

Pinar del Rio og Viñales

2009-02-10T17:26:00.000+01:00

Klare for slappe dagar, soling og basseng reiste vi på fredag til Aguas Clara, som vi fekk fortalt av Alejandro kun var kort avstand frå Viñales. Det viste seg når vi kom fram at Aguas Clara låg midt ute i ingenting, ei mil frå Pinar del Rio og to mil frå Viñales. Midt i mellom. Og det betydde at vi kunne sjå fram til nettopp slappe dagar og soling.

Vi tok ein svipp inn til Viñales og fekk sitte på med meir eller mindre lisensiert taxi-sjåfør Eduardo i ein liten raud mini-skoda frå 1979. At bilen tok oss fram til Viñales er nok eit under i seg sjølv så hardt som Eduardo pressa den i alle oppoverbakkane på den to mil lange vegen. Men til Viñales kom vi og tok ikkje skrekken av skodaen og Eduardo og fekk han til å vise oss den store attraksjonen, ein stor forhistorisk fjellvegg med store teikningar av dinosaurar og folk. Dette var malt opp att for ca femti år sidan i sterke fargar og var derfor den o store turistattraksjonen her. Sjølvsagt måtte vi få med oss dette. Det som for oss var like kjekt var at her fekk vi ride på oksen Campo Alegro, eller «Gøy på landet» som vi gjerne vil oversetje dette namnet til. Ei stor oppleving dette altså. I tillegg guida Eduardo oss opp på toppen av fjellveggen, ei rute som sjølv for sunnmøringar kan karakteriserast som litt bratt. Og vi fekk praktisert vår spanglish.

På Aguas Clara var vi dei einaste ikkje-cubanske ferierande og her fekk vi bli kjent med familien Agnes (ikkje oversatt her altså, men spansk namn), Juan Carlos, Anel på 11 og Anay på 7. Agnes var engelsk-lærer (heldig for oss og vår amputerte spansk) og Juan Carlos jobba med å lære cubanerar volleyball (eller bollyvall, som det gjerne blir uttalt her i dette landet). Vårt avslappa opphold på Aguas Clara vart med dette gjort om til treningsleir av ein ultra-energisk Juan Carlos. Bollyvall og «Kicking ball» (ein variant av baseball) vart spelt både tidleg og seint. Og sjølvsagt, som ekte cubanerar som vi prøvde å vere, spelte vi domino, domino som nettopp opprinneleg kjem frå Cuba. Fun-fact der altså.

Engelsklærer Agnes var veeeldig glad for å kunne snakke engelsk og praktisere engelsken sin og Juan Carlos var alltid like frustrert over å ikkje forstå eit ord engelsk, kun spansk, men ikkje desto mindre pratsom. Mykje nikking og smiling, litt spansk og mykje teiknspråk vart det i alle fall.

Så gjestfrie som alle cubanerar er inviterte dei oss heim til seg søndagskvelden. Selfølgelig ville vi det! Nok ein gong fekk vi taxi frå hotellet, og nok ein gong fekk vi sjå at skal ein ha bil på Cuba, bør ein kunne å mekke. Det fins X antal bilar frå 70-talet på Cuba, og ganske sikkert også denne. Etter ca ein kilometer høyrer vi eit stort smell og etterfølgt av vedvarande bråk. «Solo ruido, no problemo!» fekk vi forklart, kun bråk, ingen problem. Etter ca ein km til stoppa vi opp og Alexis, sjåføren går ut og sjekkar under bilen og set seg inn i bilen igjen og køyrer vidare. Ruth Helene meinar det kan ha vore problem med den bakre hjulakslingen. Eksospotta var det definitivt ikkje. Og vi stolar på Ruth sidan ho kan alle kjenneteikna på bilskilta over heile Noreg og har såleis god peiling på bilar.

Hos Familien Cuba fekk vi servert cubansk kaffe på cubansk vis i små koppar med masse (!!) sukker. Dei budde nederst i ei blokk og i bakgården hadde dei to store grisar, nokre høner og ein hund.

Etter dette vart stereoanlegget satt på full guffe og tre nordmenn vart dradd fram på golvet i ei stove som ikkje hadde større plass enn knapt nok til tre nordmenn og ein særs energisk cubansk familie på fire. Tre nordmenn uten rytme og uten større trening i å bevege hoftene etter salsamusikk. Gøy opplevelse var det i alle fall! Og definitivt ein opplevelse vi måtte til Cuba for å finne.

Etter dette rusla vi ein tur i Pinar del Rio før Agnes til slutt dekka opp med eksklusiv middag med svinekjøt, salat, bønner og ris.

Vi er på siste dagen på Cuba. Og kan konstatere at vi kjem til å savne Cuba! Skulle gjerne vore her lenger, men turen går vidare til Costa Rica i morgon. Vi gler oss!!

(Bilete vil forhaapetligvis kome seinare, naar me faar tilgang til betre internett.)

Tilbake til Havana

2009-02-09T23:11:00.002+01:00

Her paa Cuba er det lite internett aa oppdrive.

Derfor blir det litt smaatt med oppdatering. Men no har vi altsà komt tilbake til Havana etter en tur vestover til Pinar del Rio. Budd pà eit Hotel Aguas Claras og blitt kjent med ein veldig koselig cubansk familie frà Pinar del Rio. Fàr skrive meir om dette seinare.
Reiser til Costa Rica pà onsdag og hàper det blir betre internett-tilgang der!

CUBA

2009-02-09T23:08:00.000+01:00

Onsdag 4. februar

Då var vi endeleg på tur! Klare for å reise frå kuldegradene heime i Norge! Etter kort sjekk på yr.no før avreise vart det konstatert regn dit vi skulle på første stoppestad; Havana, Cuba. Sjølvsagt.
Men vi let oss ikkje knekke, sjølv om mykje av medbrakt antrekk krever ein minimum temperatur på 25 grader.
Vi har altså hatt ein dag i Havana. Ein dag der vi definitivt har vore turistar, og hengt på som ein hale rundt omkring i Havana med vår guide, Alejandro. Fått gode tips om kvar vi kan gå, kvar vi ikkje må gå, kva bussar som er for oss og kva bussar vi kan gå på dersom vi garantert vil bli rana, kva taxi som er billigast eller dyrast eller kvar dei beste plassane å ete var. Kor mykje av dette som vår kjære Alejandro er betalt for å anbefale er vanskeleg å seie. Men han fekk i alle fall oss overbevist og på vår første dag i eit nytt kontinent og eit nytt land fann vi det best å stole på desse anbefalingane.
Tobakk og alkohol er ein stor, stor industri her på Cuba og veldig viktig i den Cubanske kulturen. Som Alejandro så skildrande fortalde; «If you higher the food-prices here in Cuba the people would do nothing, but if you higher the tobacco and alcohol-prices there will be war.»
Vi vart tatt med til Havana Club for omvisning og til slutt smaking på 7-år gammal cubansk rom. Ein tanke sterkt for oss kan ein vel konstatere, men er ein på Cuba må ein prøve kulturen. Noko som ikkje var like sterkt, og derfor etter vår smak mykje betre var mojitoen vi fekk etter Alejandro si anbefaling på caféen på et tak midt i Havana.

Matopplevingar er alltid spanande når ein er på nye ukjente plassar. Den første opplevinga var allereie i kveld då vi alle var einige om at vi eigentleg ikkje var så veeldig svoltne, men kunne kanskje tenke oss eit lite smørbrød eller noko liknande sidan det ville bli for lenge å vente til frukost neste morgon. Og som alle veit kan språkbarrierer ofte vere eit problem. Eit lite spansk1-kurs på NTNU før utreise kunne altså ikkje hjelpe oss ut av dette.
Berre for å ta det frå byrjinga heiter altså smørbrød på spansk bocadillo. Vi spør altså på hotellet etter ein plass vi kan få tak i litt bocadillo. Ein tilsynelatande hjelpsom resepsjonist hentar ei dame som følgjer oss til ein restaurant inne i huset til ein familie. Restaurant og overnatting heime hos folk er ganske vanleg her på Cuba. Vel inne i «stova» får vi bestille og det vi då til slutt blir sitjande å ete er ikkje bocadillo, men cocodrilo, altså krokodille. Ein stor forskjell der altså.
Vi trudde vi hadde sagt ganske klart kva vi var ute etter, men det vi fleire gongar har erfart her på Cuba etter berre ein dag er at cubanarar høyrer det dei vil høyre, og treng slett ikkje høyre ferdig setninga dersom dei trur dei har fått med seg eitt av orda som har blitt sagt.
Notat til oss sjølve; ikkje ver godtruande og tru at du har blitt forstått.

No gjenstår det berre å vente og håpe på å ikkje bli dårlig i magen av cocodriloen...

2009-02-01T18:14:00.001+01:00

Og då er vi i gong!

2008-12-02T12:01:00.000+01:00

Herved innviar eg vår fantastiske reiseblogg med eit aldri så lite innlegg. Det er no ganske nøyaktig to månadar til den store verda ligg for våre føter og ein reiseblogg vil då vere på sin plass å opprette.
Eg kan med det same presentere reisefylgjet:

Adele

Britt

Ruth Helene